خلاصه کتاب انگیزه

پینک انگیزش را به سیستم‌عامل رایانه تشبیه می‌کند. انگیزش ۱.۰ دربارهٔ بقا بود. انگیزش ۲.۰ که بر پاداش و تنبیه بنا شده، با کارهای تکراری دوران صنعتی سازگار بود. به نظر او این نسخه با کارهای امروز که هرچه بیشتر خلاقانه و اکتشافی‌اند و کمتر بر پایهٔ دستورالعمل، سازگار نیست. او به نمونه‌هایی مانند ویکی‌پدیا و نرم‌افزارهای متن‌باز اشاره می‌کند که بیشترشان را داوطلبانی ساخته‌اند که برای مشارکتشان پولی نگرفتند.

پینک هفت راه را برمی‌شمارد که پاداش‌های «اگر این کار را بکنی، آن را می‌گیری» ممکن است نتیجهٔ معکوس بدهند. این پاداش‌ها می‌توانند انگیزهٔ درونی را کم کنند، عملکرد را پایین بیاورند، خلاقیت را خفه کنند و رفتار خوب را کنار بزنند. همچنین ممکن است تقلب و میان‌بر زدن را تشویق کنند، اعتیادآور شوند و افراد را به سمت کوتاه‌نگری ببرند. او به پژوهش‌هایی مانند «مسئلهٔ شمع» استناد می‌کند که در آن پیشنهاد پول، افراد را در کاری که به بینش خلاقانه نیاز داشت کندتر کرد.

پاداش همیشه زیان‌بار نیست. به گفتهٔ پینک، در کارهای تکراری و قاعده‌مند می‌تواند کمک کند، به‌ویژه اگر توضیح دهید چرا این کار مهم است، بپذیرید که خسته‌کننده است و بگذارید افراد به شیوهٔ خودشان انجامش دهند. برای کارهای خلاقانه، او پاداش‌های غیرمنتظره پس از انجام کار، تحسین و بازخورد سودمند را به‌جای وعدهٔ پاداش پیشنهاد می‌کند. حقوق پایهٔ منصفانه و کافی همچنان ضروری است تا پول حواس را پرت نکند.

پینک دو الگوی رفتاری را شرح می‌دهد. نوع X بیشتر با خواسته‌های بیرونی مانند پول و جایگاه پیش می‌رود. نوع I بیشتر با رضایتی که در خود فعالیت نهفته است. او با تکیه بر نظریهٔ خودتعیین‌گری می‌گوید رفتار نوع I معمولاً عملکرد و بهزیستی بلندمدت بهتری به همراه دارد و آموختنی است، نه ثابت: افراد می‌توانند به سمت آن حرکت کنند.

نخستین عنصر خودمختاری است، میل ما به هدایت زندگی خودمان. پینک چهار حوزه را برمی‌شمارد که در آن‌ها خودمختاری اهمیت دارد: کار، زمان، روش و تیم؛ یعنی روی چه کاری، چه وقت، چگونه و با چه کسانی کار کنیم. او شیوه‌هایی مانند «روزهای فدِکس» در شرکت اطلسین، زمان آزاد گوگل برای پروژه‌های جانبی و محیط‌های کاری مبتنی بر نتیجه را شرح می‌دهد که در آن‌ها افراد بر اساس نتایج سنجیده می‌شوند، نه ساعت کار.

عنصر دوم تسلط است، میل به بهتر شدن در کاری که اهمیت دارد. پینک آن را به «غرقگی» یا جریان پیوند می‌دهد، حالتی از تمرکز عمیق که وقتی کار نه خیلی آسان است و نه خیلی دشوار پیش می‌آید. او سه قانون برای تسلط برمی‌شمارد: تسلط یک طرز فکر است، چون باور به رشدپذیری توانایی مقدم است؛ تسلط رنج دارد و به تلاش، پشتکار و تمرین آگاهانه نیاز دارد؛ و تسلط مجانب است، چیزی که می‌توان به آن نزدیک شد اما هرگز کاملاً به آن نرسید.

عنصر سوم هدف است، اشتیاق به اینکه کارمان در خدمت چیزی بزرگ‌تر از خودمان باشد. پینک می‌گوید افراد خودمختاری که به سوی تسلط می‌روند، وقتی کارشان در خدمت هدفی باشد بهترین عملکرد را دارند. او سازمان‌هایی را شرح می‌دهد که هدف را به اندازهٔ سود جدی می‌گیرند و اینکه هدف چگونه در اهداف، در واژه‌هایی که رهبران به کار می‌برند و در سیاست‌هایی که امکان دنبال کردنش را می‌دهد، نمود پیدا می‌کند.

بخش پایانی یک جعبه‌ابزار کاربردی است. شامل راهبردهایی برای افراد است، مانند خلاصه کردن هدف زندگی‌تان در یک جمله و پرسیدن این پرسش در پایان هر روز که آیا امروز بهتر از دیروز بودید. همچنین ایده‌هایی برای سازمان‌ها، بخشی دربارهٔ پرداخت حقوق به‌گونه‌ای که پول از دغدغه‌ها کنار برود، توصیه‌هایی برای والدین و آموزگاران، فهرست کتاب، جمع‌بندی، واژه‌نامه و راهنمای گفت‌وگو دارد.